бону биография узбекская певица
Узбечки: 30 самых красивых женщин Узбекистана
Красивые женщины Узбекистана: Shutterstock
Самые красивые женщины — настоящая гордость Узбекистана. Среди них есть певицы, актрисы и спортсменки. В список самых красивых узбечек вошли: Райхон Ганиева, Равшана Куркова и Тамара Шакирова.
Кто самые красивые узбечки? Актриса Матлюба Алимова, спортсменка Нигина Абдураимова, актриса и певица Райхон Ганиева, блогер Диера Азимова, актриса и модель Камилла Мухлисова, актриса Равшана Куркова.
Нигина Абдураимова
Нигина Абдураимова: Wikipedia
Спортсменка. Родилась 7 июля 1994 года в Ташкенте. Занимается теннисом с девяти лет. За время карьеры выиграла 20 турниров ITF. С 2016 года регулярно входила в список 200 лучших теннисисток мира.
Диера Азимова
Успешный блогер в социальной сети TikTok. На ее страницу подписано более 500 тыс. человек. Недавно вышла замуж.
Матлюба Алимова
Киноактриса. Родилась 12 августа 1954 года в Андижане. Во время учебы попала в немилость мастера актерского искусства и была отчислена. Однако все же окончила учебу и начала карьеру на киностудии «Узбекфильм».
Райхон Ганиева
Райхон Ганиева: Wikipedia
Актриса и певица. Родилась 16 сентября 1978 года в Ташкенте, дочь Тамары Шакировой и Отабека Ганиева. Известна грандиозностью и пышностью своих концертов. Ежегодно выступает с концертами в Ташкенте и ближнем зарубежье. Выпустила 15 альбомов.
Азиза Мухамедова
Певица и автор песен. Родилась 10 апреля 1964 года в Ташкенте. С шестнадцатилетнего возраста выступала солисткой ВИА. В 1989-м переезжает в Москву, после чего становится известной. Самыми узнаваемыми песнями Азизы стали «Твоя улыбка» и «За свою любовь».
Лола Каримова
Лола Каримова: Wikipedia
Младшая дочь первого президента Узбекистана Ислама Каримова. Родилась 3 июля 1978 года в Ташкенте. Была представителем Узбекистана в ЮНЕСКО и возглавляла федерацию художественной гимнастики Узбекистана.
Зиёда Кобилова
Актриса и певица. Родилась 7 января 1989 года. Известна на узбекской эстраде под псевдонимом Ziyoda. Исполняет свои песни на узбекском и английском языках.
Гульнора Косимова
Гульнора Косимова: YouTube/TANIQLI
Ситора Фармонова
Актриса и певица. Родилась 20 августа 1984 года в Бухаре. Наиболее известна по съемкам в проектах «Мой папа холостяк?», «Байконур», «Женщина твоей мечты» и «Скромная девушка».
Дильноза Кубаева
Актриса кино и театра. Родилась 22 ноября 1986 года. Служит в Узбекском драматическом театре. Кроме того, сыграла много главных ролей в узбекских сериалах и фильмах («Барон»).
Равшана Куркова
Равшана Куркова: Wikipedia
Российская актриса театра и кино узбекского происхождения. Родилась 22 августа 1980 года в Ташкенте. Училась в престижной музыкальной школе имени Успенского. В 1990-х переехала в Москву. Сыграла более чем в 50 фильмах, известность принес многосерийный кинопроект «А у нас во дворе…».
Рухшона Маткаримова
Рухшона Маткаримова: Wikipedia
Телеведущая, певица и актриса. Родилась 21 марта 1994 года в Ташкенте. Наиболее известна среди поклонников эстрады как Рухшона. Выступает на сцене с 2010 года. На сегодняшний день выпустила два студийных альбома и снялась в нескольких популярных узбекских фильмах («Нежданный звонок»).
Шахзода Матчанова
Актриса. Родилась 8 августа 1987 года в Нукусе. В детстве была робкой и стеснительной девочкой. Актерскую карьеру начала после окончания университета. Шахзода — одна из самых ярких актрис узбекского кино.
Зилола Мусаева
Зилола Мусаева: Wikipedia
Певица и актриса. Родилась 28 июля 1979 года в Фергане. Известна как исполнительница песен в стиле поп и поп-фолк под псевдонимом Шахзода. Награждена медалью «Шухрат».
Севинч Муминова
Актриса. Родилась 30 июня 1982 года в Ташкенте. В детстве потеряла мать, ее воспитывал отец. Наиболее известна по роли в фильме «Сарвиноз». Кроме актерского таланта, Севинч имеет отличные вокальные данные. Сейчас она активно занимается музыкальной карьерой и регулярно дает концерты.
Шахзода Мухаммедова
Актриса, певица и телеведущая. Родилась 15 апреля 1991 года. Зрители знают ее по фильмам: «Первый день суток», «Мой друг джинн» и «Эй, эй, девчонка».
Камилла Мухлисова
Российская актриса театра и кино и модель узбекского происхождения. Родилась 26 сентября 1983 года в Ташкенте. За время карьеры успела сыграть в восьми фильмах и десятке сериалов.
Светлана (Ойдын) Норбаева
Актриса театра и кино. Родилась 5 марта 1944 года в Ташкенте. Народная артистка Узбекской ССР (1979). В 1999 году переехала в Израиль.
Зилола Нуралиева
Известна как модель под псевдонимом Лола. Родилась 24 декабря 1986 года. Благодаря высокому росту востребована в Китае и Японии.
Сабина Ташкенбаева
Спортсменка по художественной гимнастике. Родилась 27 ноября 2000 года в Ташкенте. Серебряный призер Азиатских игр 2018 года.
Нигора Турсункулова
Спортсменка. Родилась 4 апреля 1999 года в Джизаке. Член сборной Узбекистана по тхэквондо. Выступает в весовой категории до 67 кг. Чемпионка Азии 2018 года. Участница Олимпиады в Рио (2016). На Олимпиаде в Токио (2021) была знаменосцем Узбекистана на церемонии открытия.
Нилюфар Усманова
Певица и актриса. Родилась 6 апреля 1987 года в Ташкенте. Дочь примадонны узбекской эстрады Юлдуз Усмановой. Выступает сольно. Записала четыре альбома и снялась в нескольких фильмах.
Дильбар Файзиева
Российская телеведущая узбекского происхождения. Родилась 20 октября 1989 года в Ташкенте. Сейчас Дильбар ведет авторские курсы для желающих улучшить ораторское мастерство, а также преподает основы мастерства телеведущих.
Екатерина Хилько
Прыгунья на батуте. Родилась 25 марта 1982 года в Ташкенте. Наиболее известна как бронзовая медалистка Олимпийских игр в Пекине (2008). Также завоевала бронзу чемпионата мира 2009 года и дважды бронзу на Азиатских играх в Дохе (2006) и Гуанчжоу (2010). Заслуженная спортсменка Узбекистана с 2001-го.
Лина Черязова
Спортсменка. Родилась 1 ноября 1968 года в Ташкенте. Известна как золотая медалистка по фристайлу на Зимней олимпиаде в Лиллехаммере (1994). Эта медаль до сих пор является единственной для Узбекистана в зимних видах спорта. Ушла из жизни после продолжительной болезни в 2019 году.
Тамара Шакирова
Киноактриса. Родилась 26 ноября 1955 года в Ташкенте. Заслуженная артистка Узбекской ССР (1983) и лауреат Государственной премии Узбекской ССР им. Хамзы (1983) за фильмы «Ленинградцы — мои дети» и «Непокорная». Одна из наиболее успешных и узнаваемых актрис Узбекистана, смогла создать на экране уникальные женские образы. Ушла из жизни в 2012 году.
Ирина Шарипова
Российская топ-модель узбекского происхождения. Родилась 7 февраля 1992 года в Бухаре. Обладательница титулов «Мисс Татарстан» и «Первая вице-мисс Россия» в 2010 году. На конкурсе «Мисс мира — 2010» вошла в топ-25. Участвует в показах мод известных мировых брендов.
Асаль Шодиева
Актриса. Родилась 6 апреля 1992 года в Ташкенте. Развивала свои таланты с самого детства. Актерскую карьеру начала с 14 лет. А широкую популярность ей принес фильм «Janob hechkim» (2009). Кроме того, выступает как сольная певица.
Рано Шодиева
Актриса кино. Родилась 12 августа 1979 года. Известна как исполнительница многих ролей в узбекском кинематографе, в кино с 1995 года. Заслуженная артистка Республики Узбекистан с 2007-го. Директор благотворительного фонда «Добрые руки».
Гульчехра Эшонкулова
Актриса. Родилась 21 июля 1981 года в Самарканде. Пик карьеры пришелся на 2005–2015 годы. За этот период снялась в девяти фильмах. В настоящее время проживает с семьей в Соединенных Штатах.
Лола Юлдашева
Певица, автор песен и актриса. Родилась 4 сентября 1985 года в Ташкенте. Известна под творческим псевдонимом Лола. Популярность ей принесла песня «Muhabbatim». Также выступала в России под псевдонимом Мая. Снялась в нескольких фильмах, в том числе вместе с Шахзодой.
Айдин Юсупова
Актриса. Родилась 13 ноября 1984 года в Ташкенте. Кинодебют состоялся в 2008 году. Играет в комедиях и мелодрамах, таких как «Сожаление» (2012).
Самые красивые узбечки достигают успехов в разных сферах деятельности. Среди них есть и гимнастки, и актрисы, и модели. А те из красавиц, которые выехали за границу, не забывают своих корней и прославляют Узбекистан.
А каких женщин Узбекистана вы считаете самыми красивыми?
Узнавайте обо всем первыми
Подпишитесь и узнавайте о свежих новостях Казахстана, фото, видео и других эксклюзивах.
Бону биография узбекская певица
| Ўзбек эстрадасида ўзига хос ўрин тутган, бетакрор овоз соҳибаси, шу билан бирга мураккаб тақдир эгасига ҳам айланиб қолган хонанда, бу — Маҳбубабону, яъни халққа Бону тахаллуси билан танилган Маҳбубабону Абдураимовадир. У билан шахсан таниш эмасман, аммо камоли ишонч билан айтишим мумкинки, кўп йиллардан бери қўшиқлари орқали қалбимга анча-мунча яқин. Бону (форсча «муҳтарама хоним») деб чиройли тахаллус танлаган истеъдодли қиз дастлабки қўшиқлари биланоқ миллионлаб мухлис орттира олган санъаткор сифатида эстрада тарихида ном қолдирди. Бу билан бирга Бону омадли қўшиқчи эди, шунинг учун дарров шуҳрат қозонди, демоқчи эмасман. Бонуни даҳшатли омадсизликлар кутиб турарди. Уни нафақат санъат саҳнасидан, ҳаттоки ҳур, озод ҳаётидан жудо этиш учун етарлича сабаблар туғилди… |
Бонунинг фотосуратини узоқ йиллар кўрмадим. Бу ҳафсаласизлик ҳам, қизиқмаслик ҳам эмас эди. Хонишлари ила қалбимга ўз суратини чизганди, уни шу сурат тасаввурида англаб қўя қолгандим. Қалб уммонида шундай туйғулар мавж урдики, яхши кўрган санъат асарингнинг муаллифи билан танишиш учун ҳамиша ҳам шахсан ташаббус кўрсатавермайсан. Қўшиқлару хонандалар кўп эди, аммо вақт ўтган сайин Бону қўшиқлари барибир эстрада осмонида чарх уриб юраверди, ўлмади, ўладиганга ҳам ўхшамади.
Дарвоқе, бетакрор овоз соҳибалари деганда, шубҳасиз, бу қаторга Бонуни ҳам қўшиш мумкин эди. Унинг овози ҳеч кимникига ўхшамаслиги, тақлид қилиб бўлмаслиги, дардга юкинганлиги билан илк эшитганданоқ диққатни торта оларди. Ҳа, у Фахриддин Умаровнинг ҳақиқатан истеъдодли шогирди эди. Таъбир жоиз бўлса, овозидаги мазмунда ошиқ қиз, суюкли малика, эрка ёр тимсоли акс этиб турарди. Шунчаки жондан берилиб, мақомини келтириб, маромига етказиб куйлаб қолмасдан овозлар орқали ўлмас тимсол яратиб қўйди. Шу эди унинг энг катта ютуғи. Мухлислар ўзлари ҳам билиб-билмай ўша тимсолга ошиқ бўлишар, Бонунинг қўшиқларини, унинг жодуваш овозини юз марталаб эшитиб ҳам тўймас эдилар. Кейинчалик Бону «дом-дараксиз» йўқолиб кетганда ҳам ўша тимсол афсонавий қиёфа касб этиб яшайверди. Мен ҳам шу важдан хонанданинг ҳақиқий ҳаётдаги суратини ахтармадим, тақдири не кечганлиги билан куюнчаклик-ла қизиқмадим. Ахир қўшиқлари орқали ўзим тасаввур қилганим афсонавий қиёфаси бор эди. У яшарди, ўни қайта-қайта эшитиш, кўриш, гаплашиш мумкин эди…
Ҳозир ушбу сатрларни ўқиётган кишилар турли хаёлларга бораётган бўлиши табиий ҳол. Шулардан қуйидагиларни тахмин қилаяпман: кимлардир «Бону ҳалиям бормикан?» дейишяпти, баъзилар «у аввал қамалган, сўнг руҳий касаллар шифохонасига ўтказилган, шулар ҳақида ёзишармикан?» демоқда. Яна бировлар эса «Бону бир йилча муқаддам озодликка чиқиб, тўйларда қўшиқ куйлай бошлади, кейин яна бирдан ғойиб бўлди-қолди, тинчликмикан?» деб бирор мишмиш ўқиш истагида шошилмоқда. (Афсуски, ҳатто «Бону ўлган» ёки «У Америкада яшаяпти-ку», деб ўйлаётганлар ҳам топилади.)
«Бону аввалгидек қўшиқлар куйласа эди» дегувчилар албатта кўпчиликни ташкил этади. Бироқ шов-шувли янгилик излаш, Бонунинг шахсий ҳаётини ағдар-тўнтар қилиш, оламга жар солиш мақсадидан йироқман. Гап хонанда Бону ва унинг ҳаётидаги баъзи бир чизгилар хусусида, холос.
Эсимда, дўстларимиз билан ҳар шанба байрам қилишни келишиб олгандик. Қишлоқ катта, дўстлар кўп, кеч куздан тортиб, эрта баҳоргача ҳар шанба кечасида қишлоқда байрам. Гарчи орадан йиллар ўтган бўлса-да, ҳеч қачон унутилмас бахтли онлар Бону қўшиқлари билан боғлиқ бўлиб қолди. «Ёр», «Йўқ дема», «Ёнимдасан» «Менинг бахтим» каби тароналар нафақат ўша дамда оммалашган, балки кейинчалик тингланганда ҳам шак-шубҳасиз ўз кучини йўқотмайдиган қўшиқлар экани исботини топди. Вақт — олий ҳакам, деб бежиз айтишмаган-да.
Ростини айтганда, мен Бонунинг ёки бошқа бир санъаткорнинг ашаддий мухлиси эмасман, ашаддий мухлислик, фанатлик мақоми менга ёт. Айтишим жоизки, Бонунинг қўшиқларини йиллаб тингламай кетган дамларим бўлган. Бироқ кунларнинг бирида қаердадир қўшиғини ногоҳ эшитиб қоламану таққа тўхтайман. Бутун вужудимга чумоли ўрмалаб, карахт бўлиб қоламан, кўзларимдан шашқатор ёш оқади. Бу — ўша Бону! Ўша. Ҳа, ўша… Ҳеч қачон унутилмас хонанда, қўшиқ дарёсига қалбларни суғорган малика, сирли тақдир соҳибаси.
Бону менга унутилган, унутилаёзган сеҳрли дунёни қайтариб беради, қашшоқлашиб бораётган қалбимга беҳисоб бойликлар ёғдиради. Қўшиқлари эзгуликка бу қадар хизмат қилган бошқа хонандани шу тобда эслаёлмайман.
Кейин қўшиқлари ёзилган дискларни атайин ахтараман. Дўстларим ўз ташвишлари, оиласи, иши билан андармон бўлиб, ҳар томонга тарқалиб кетишган. Ажойиб шанба кунига бизни энди ҳеч ким қайтаролмайди. Деразани очганингда қиш кечасининг муздек ҳавоси юзингга уриладиган дамга дуч келишинг қийин эмас, аммо ортингга бурилишинг билан камтарона дастурхон, дўстларга тўла хона ва. ҳар бирининг қалбида қайсидир қизга муҳаббатни жўш урдирган, армон гуллари ифорини таратган, аммо эртанги кун илинжи ила завқ-шавққа тўлдирган, юракларни сармаст этган Бону қўшиқлари тўлган уйни тополмайсан. Бону кассеталари билан бирга яна қайсидир хонандаларнинг тўпламлари, жаҳон терма қўшиқлари ҳам бўларди. Уларни-да тинглардик. Бироқ эслолмайман, улар қандай қўшиқлар эди, кимлар, нималар ҳақида куйлаганди ўзи?!
Бонуни сал ўтиб, ўша кезлари, ойнаи жаҳонда кўрганман, аниқроғи, «Ёлғизман», «Афсона» клипларида. Адашмасам, карьераси ўша клиплардан сўнг кўп ўтмай ниҳоясига етди. Номи ёдимда йўқ, қайсидир газетада ўқигандим, қўйидаги сўзлар бор эди: «Бугунги кунда камнамо бўлиб қолган Бонуни метроларда, автобусларда учратиш мумкин. Бизнингча, қандайдир клип олиш учун одамлар орасида юриб, тайёргарлик кўраётган бўлса керак…» Балки ростдан ҳам навбатдаги қўшиғига тайёргарлик кўргандир. Бироқ у қўшиқларига ҳаётдан мазмун, руҳ, оҳанг қидириб юрганида, назаримда, қўшиқлари ҳам хонандадан ўзларининг тарихий қисматларини ахтараётгандек эди. Шундан бўлса керак, ҳозир «Ёлғизман» қўшиғини тинглаб, Бонуни негадир ёлғизликда тасаввур этавераман. У ёлғизликни қўшиқ орқали таърифга тил ожиз даражада кўрсатиб бера олди, бироқ алалоқибат ўзи ҳам ёлғизликка маҳкум этилгандек эди, гўё.
Бону Тошкентда, 1978 йил 3 ноябрда, Шомирза ака хонадонида таваллуд топган. Отаси бўлажак хонанда ёш эканлигида вафот этган. У учинчи фарзанд, кенжа қиз эди. Бир опаси, бир акаси бор. (Онаси ҳозир нафақада.) Ушбу эссени ёзиш жараёнида хонанданинг изидан тушишга бир неча марта уриниб кўрдим. Бону билан ижод қилган шоирлар, бастакорлар, клипмейкерлар, ҳатто собиқ продюсери билан ҳам боғланишга ҳаракат қилдим. Ҳаммаси негадир сир тутишни исташди. Бону ҳам ўзи ҳақида хабарлар тарқалишини истамас экан. Билганим шуки, афсонавий қўшиқчи бугун оддий инсонга айланиб, Тошкент шаҳридаги Маданият уйларидан бирида икки йилдан буён ишлайди, турмуш қурмаган. Ўтмишини, айниқса, бошига қора кунларни солган воқеаларни эслашни, эслатишларини асло хоҳламайди. Дарҳақиқат, газеталарнинг, айниқса, интернет сайтларининг ўша воқеаларга урғу бериб бонг уриши ҳам одамгарчиликка тўғри келмаслигини тушуниш керакка ўхшайди. Зеро, Бону ҳаётини бутунлай қайтадан бошлаган.
Бону кимлардандир ҳадиксираб, кимлардандир бекиниб яшаётгани йўқ. У аввалдан эркин қуш эди, эркин қушлигича қолди. «Ўзбекистоним…» қўшиғини куйлаганда ватан ишқи жунбушга келиб, сел бўлган одамларни (ўшанда СамДУ талабаси эдим) кўрганман. Хусусан, «Ёлғизман» қўшиғи ҳам аслида чуқур ватанпарварлик, миллийлик, тарихий саҳна руҳини сингдирган эди. Ўйлаб қоламан, Бону қўшиқлари шунчалик қалбимга чуқур ўрнашган экан, бу ватан туйғуси билан чамбарчас боғлиқ эмасмикан? Балки мен оилали эркак сифатида бугун ҳеч бир қизга ошиқ эмасдирман, аммо ватанга ошиқлик бир лаҳза ҳам сўнмади, худди шу чорраҳада Бону тароналари боғлаб турмаганмикан? Альбер Камюнинг «Вабо» романидаги қуйидаги сатрларни эслайман: «Ҳамма ердагидек, Оранда, фикрлашга вақт ва иқтидор йўқлигидан, одамлар бир-бирларини севсалар ҳам, буни ўзлари англамайдилар». Орадан кўп йиллар ўтгач, бежиз бу эссега қўл урмаганимга амин бўламан. Юқорида Бонунинг ашаддий мухлиси эмасман, дедим, балки чин мухлиси эканимни англаб етишим учун ҳалиям вақт етмаётгандир? Балки бошқалар ҳам Бонудаги оҳанг сеҳрига, қўшиқларидаги миллий тимсолга, баайни ватанга муҳаббат уйғота олиш иқтидорига диллари ошуфта, ташна ва зор эканини кейинчалик тушуниб етарлар…
Сўнгсўз ўрнида айтишим керакки, хонанда Бонунинг «ғойиб» бўлишининг сабаби битта эмас, ўнлаб важ-корсонларни кўрсатиш мумкин. Ҳар ким ўз ишини қилганида, ҳар ким аҳли аёлидан, оиласидан, санъатидан четга чиқмаганида, фожиалар юз бермас эди.
Бонунинг кетишига ўнлаб, қайтишига эса битта сабаб воқеа бўлиши мумкин. У ҳам бўлса, муҳаббат, Ватанга муҳаббат! Ватанга муҳаббатни бу қадар оҳангга солган, тимсолларга ўраган, инсонда ғурур уйғотган санъаткор санъат диёрига керак.
Ҳа, у сирли бўлишни истади, сирлилигича қолди. Санъатга қайтишни истамаётган эса-да, назаримда, усиз бўшлиқ пайдо бўлганини ҳаммамиз ҳам сезиб, англаб, ҳис этиб турибмиз.
Бону биография узбекская певица
| Ўзбек эстрадасида ўзига хос ўрин тутган, бетакрор овоз соҳибаси, шу билан бирга мураккаб тақдир эгасига ҳам айланиб қолган хонанда, бу — Маҳбубабону, яъни халққа Бону тахаллуси билан танилган Маҳбубабону Абдураимовадир. У билан шахсан таниш эмасман, аммо камоли ишонч билан айтишим мумкинки, кўп йиллардан бери қўшиқлари орқали қалбимга анча-мунча яқин. Бону (форсча «муҳтарама хоним») деб чиройли тахаллус танлаган истеъдодли қиз дастлабки қўшиқлари биланоқ миллионлаб мухлис орттира олган санъаткор сифатида эстрада тарихида ном қолдирди. Бу билан бирга Бону омадли қўшиқчи эди, шунинг учун дарров шуҳрат қозонди, демоқчи эмасман. Бонуни даҳшатли омадсизликлар кутиб турарди. Уни нафақат санъат саҳнасидан, ҳаттоки ҳур, озод ҳаётидан жудо этиш учун етарлича сабаблар туғилди… |
Бонунинг фотосуратини узоқ йиллар кўрмадим. Бу ҳафсаласизлик ҳам, қизиқмаслик ҳам эмас эди. Хонишлари ила қалбимга ўз суратини чизганди, уни шу сурат тасаввурида англаб қўя қолгандим. Қалб уммонида шундай туйғулар мавж урдики, яхши кўрган санъат асарингнинг муаллифи билан танишиш учун ҳамиша ҳам шахсан ташаббус кўрсатавермайсан. Қўшиқлару хонандалар кўп эди, аммо вақт ўтган сайин Бону қўшиқлари барибир эстрада осмонида чарх уриб юраверди, ўлмади, ўладиганга ҳам ўхшамади.
Дарвоқе, бетакрор овоз соҳибалари деганда, шубҳасиз, бу қаторга Бонуни ҳам қўшиш мумкин эди. Унинг овози ҳеч кимникига ўхшамаслиги, тақлид қилиб бўлмаслиги, дардга юкинганлиги билан илк эшитганданоқ диққатни торта оларди. Ҳа, у Фахриддин Умаровнинг ҳақиқатан истеъдодли шогирди эди. Таъбир жоиз бўлса, овозидаги мазмунда ошиқ қиз, суюкли малика, эрка ёр тимсоли акс этиб турарди. Шунчаки жондан берилиб, мақомини келтириб, маромига етказиб куйлаб қолмасдан овозлар орқали ўлмас тимсол яратиб қўйди. Шу эди унинг энг катта ютуғи. Мухлислар ўзлари ҳам билиб-билмай ўша тимсолга ошиқ бўлишар, Бонунинг қўшиқларини, унинг жодуваш овозини юз марталаб эшитиб ҳам тўймас эдилар. Кейинчалик Бону «дом-дараксиз» йўқолиб кетганда ҳам ўша тимсол афсонавий қиёфа касб этиб яшайверди. Мен ҳам шу важдан хонанданинг ҳақиқий ҳаётдаги суратини ахтармадим, тақдири не кечганлиги билан куюнчаклик-ла қизиқмадим. Ахир қўшиқлари орқали ўзим тасаввур қилганим афсонавий қиёфаси бор эди. У яшарди, ўни қайта-қайта эшитиш, кўриш, гаплашиш мумкин эди…
Ҳозир ушбу сатрларни ўқиётган кишилар турли хаёлларга бораётган бўлиши табиий ҳол. Шулардан қуйидагиларни тахмин қилаяпман: кимлардир «Бону ҳалиям бормикан?» дейишяпти, баъзилар «у аввал қамалган, сўнг руҳий касаллар шифохонасига ўтказилган, шулар ҳақида ёзишармикан?» демоқда. Яна бировлар эса «Бону бир йилча муқаддам озодликка чиқиб, тўйларда қўшиқ куйлай бошлади, кейин яна бирдан ғойиб бўлди-қолди, тинчликмикан?» деб бирор мишмиш ўқиш истагида шошилмоқда. (Афсуски, ҳатто «Бону ўлган» ёки «У Америкада яшаяпти-ку», деб ўйлаётганлар ҳам топилади.)
«Бону аввалгидек қўшиқлар куйласа эди» дегувчилар албатта кўпчиликни ташкил этади. Бироқ шов-шувли янгилик излаш, Бонунинг шахсий ҳаётини ағдар-тўнтар қилиш, оламга жар солиш мақсадидан йироқман. Гап хонанда Бону ва унинг ҳаётидаги баъзи бир чизгилар хусусида, холос.
Эсимда, дўстларимиз билан ҳар шанба байрам қилишни келишиб олгандик. Қишлоқ катта, дўстлар кўп, кеч куздан тортиб, эрта баҳоргача ҳар шанба кечасида қишлоқда байрам. Гарчи орадан йиллар ўтган бўлса-да, ҳеч қачон унутилмас бахтли онлар Бону қўшиқлари билан боғлиқ бўлиб қолди. «Ёр», «Йўқ дема», «Ёнимдасан» «Менинг бахтим» каби тароналар нафақат ўша дамда оммалашган, балки кейинчалик тингланганда ҳам шак-шубҳасиз ўз кучини йўқотмайдиган қўшиқлар экани исботини топди. Вақт — олий ҳакам, деб бежиз айтишмаган-да.
Ростини айтганда, мен Бонунинг ёки бошқа бир санъаткорнинг ашаддий мухлиси эмасман, ашаддий мухлислик, фанатлик мақоми менга ёт. Айтишим жоизки, Бонунинг қўшиқларини йиллаб тингламай кетган дамларим бўлган. Бироқ кунларнинг бирида қаердадир қўшиғини ногоҳ эшитиб қоламану таққа тўхтайман. Бутун вужудимга чумоли ўрмалаб, карахт бўлиб қоламан, кўзларимдан шашқатор ёш оқади. Бу — ўша Бону! Ўша. Ҳа, ўша… Ҳеч қачон унутилмас хонанда, қўшиқ дарёсига қалбларни суғорган малика, сирли тақдир соҳибаси.
Бону менга унутилган, унутилаёзган сеҳрли дунёни қайтариб беради, қашшоқлашиб бораётган қалбимга беҳисоб бойликлар ёғдиради. Қўшиқлари эзгуликка бу қадар хизмат қилган бошқа хонандани шу тобда эслаёлмайман.
Кейин қўшиқлари ёзилган дискларни атайин ахтараман. Дўстларим ўз ташвишлари, оиласи, иши билан андармон бўлиб, ҳар томонга тарқалиб кетишган. Ажойиб шанба кунига бизни энди ҳеч ким қайтаролмайди. Деразани очганингда қиш кечасининг муздек ҳавоси юзингга уриладиган дамга дуч келишинг қийин эмас, аммо ортингга бурилишинг билан камтарона дастурхон, дўстларга тўла хона ва. ҳар бирининг қалбида қайсидир қизга муҳаббатни жўш урдирган, армон гуллари ифорини таратган, аммо эртанги кун илинжи ила завқ-шавққа тўлдирган, юракларни сармаст этган Бону қўшиқлари тўлган уйни тополмайсан. Бону кассеталари билан бирга яна қайсидир хонандаларнинг тўпламлари, жаҳон терма қўшиқлари ҳам бўларди. Уларни-да тинглардик. Бироқ эслолмайман, улар қандай қўшиқлар эди, кимлар, нималар ҳақида куйлаганди ўзи?!
Бонуни сал ўтиб, ўша кезлари, ойнаи жаҳонда кўрганман, аниқроғи, «Ёлғизман», «Афсона» клипларида. Адашмасам, карьераси ўша клиплардан сўнг кўп ўтмай ниҳоясига етди. Номи ёдимда йўқ, қайсидир газетада ўқигандим, қўйидаги сўзлар бор эди: «Бугунги кунда камнамо бўлиб қолган Бонуни метроларда, автобусларда учратиш мумкин. Бизнингча, қандайдир клип олиш учун одамлар орасида юриб, тайёргарлик кўраётган бўлса керак…» Балки ростдан ҳам навбатдаги қўшиғига тайёргарлик кўргандир. Бироқ у қўшиқларига ҳаётдан мазмун, руҳ, оҳанг қидириб юрганида, назаримда, қўшиқлари ҳам хонандадан ўзларининг тарихий қисматларини ахтараётгандек эди. Шундан бўлса керак, ҳозир «Ёлғизман» қўшиғини тинглаб, Бонуни негадир ёлғизликда тасаввур этавераман. У ёлғизликни қўшиқ орқали таърифга тил ожиз даражада кўрсатиб бера олди, бироқ алалоқибат ўзи ҳам ёлғизликка маҳкум этилгандек эди, гўё.
Бону Тошкентда, 1978 йил 3 ноябрда, Шомирза ака хонадонида таваллуд топган. Отаси бўлажак хонанда ёш эканлигида вафот этган. У учинчи фарзанд, кенжа қиз эди. Бир опаси, бир акаси бор. (Онаси ҳозир нафақада.) Ушбу эссени ёзиш жараёнида хонанданинг изидан тушишга бир неча марта уриниб кўрдим. Бону билан ижод қилган шоирлар, бастакорлар, клипмейкерлар, ҳатто собиқ продюсери билан ҳам боғланишга ҳаракат қилдим. Ҳаммаси негадир сир тутишни исташди. Бону ҳам ўзи ҳақида хабарлар тарқалишини истамас экан. Билганим шуки, афсонавий қўшиқчи бугун оддий инсонга айланиб, Тошкент шаҳридаги Маданият уйларидан бирида икки йилдан буён ишлайди, турмуш қурмаган. Ўтмишини, айниқса, бошига қора кунларни солган воқеаларни эслашни, эслатишларини асло хоҳламайди. Дарҳақиқат, газеталарнинг, айниқса, интернет сайтларининг ўша воқеаларга урғу бериб бонг уриши ҳам одамгарчиликка тўғри келмаслигини тушуниш керакка ўхшайди. Зеро, Бону ҳаётини бутунлай қайтадан бошлаган.
Бону кимлардандир ҳадиксираб, кимлардандир бекиниб яшаётгани йўқ. У аввалдан эркин қуш эди, эркин қушлигича қолди. «Ўзбекистоним…» қўшиғини куйлаганда ватан ишқи жунбушга келиб, сел бўлган одамларни (ўшанда СамДУ талабаси эдим) кўрганман. Хусусан, «Ёлғизман» қўшиғи ҳам аслида чуқур ватанпарварлик, миллийлик, тарихий саҳна руҳини сингдирган эди. Ўйлаб қоламан, Бону қўшиқлари шунчалик қалбимга чуқур ўрнашган экан, бу ватан туйғуси билан чамбарчас боғлиқ эмасмикан? Балки мен оилали эркак сифатида бугун ҳеч бир қизга ошиқ эмасдирман, аммо ватанга ошиқлик бир лаҳза ҳам сўнмади, худди шу чорраҳада Бону тароналари боғлаб турмаганмикан? Альбер Камюнинг «Вабо» романидаги қуйидаги сатрларни эслайман: «Ҳамма ердагидек, Оранда, фикрлашга вақт ва иқтидор йўқлигидан, одамлар бир-бирларини севсалар ҳам, буни ўзлари англамайдилар». Орадан кўп йиллар ўтгач, бежиз бу эссега қўл урмаганимга амин бўламан. Юқорида Бонунинг ашаддий мухлиси эмасман, дедим, балки чин мухлиси эканимни англаб етишим учун ҳалиям вақт етмаётгандир? Балки бошқалар ҳам Бонудаги оҳанг сеҳрига, қўшиқларидаги миллий тимсолга, баайни ватанга муҳаббат уйғота олиш иқтидорига диллари ошуфта, ташна ва зор эканини кейинчалик тушуниб етарлар…
Сўнгсўз ўрнида айтишим керакки, хонанда Бонунинг «ғойиб» бўлишининг сабаби битта эмас, ўнлаб важ-корсонларни кўрсатиш мумкин. Ҳар ким ўз ишини қилганида, ҳар ким аҳли аёлидан, оиласидан, санъатидан четга чиқмаганида, фожиалар юз бермас эди.
Бонунинг кетишига ўнлаб, қайтишига эса битта сабаб воқеа бўлиши мумкин. У ҳам бўлса, муҳаббат, Ватанга муҳаббат! Ватанга муҳаббатни бу қадар оҳангга солган, тимсолларга ўраган, инсонда ғурур уйғотган санъаткор санъат диёрига керак.
Ҳа, у сирли бўлишни истади, сирлилигича қолди. Санъатга қайтишни истамаётган эса-да, назаримда, усиз бўшлиқ пайдо бўлганини ҳаммамиз ҳам сезиб, англаб, ҳис этиб турибмиз.







